tak więc proszę o wyrozumiałość i szczere komentarze i opinie ;-) Dialog proszę traktować z przymrożeniem oka
Zwykła rozmowa dwóch lekarzy moskiewskiego szpitala przy obiedzie na przyklinicznej stołówce
- Jak poszła Wam wczorajsza operacja wyrostka, Rodionie Dymitrowiczu?
- Aa...dziękuję, dobrze. Choć gdy mieliśmy już go zszywać nagle ni stad ni z owąd krew trysnęła z niego niczym fontanna! Wyobrażacie to sobie Mikołaju Iwanowiczu?! Możecie podać mi chleb?
- Oczywiście, proszę. A ja skończyłem przed chwilą operację wątroby. Niby taki standardowy zabieg a tak strasznie się facet wiercił i wyrywał.
- I co? - zapytał kolegę z nieukrywanym zaciekawieniem.
- Dopiero po chwili okazało się, że zapomnieliśmy o znieczuleniu.
- Coś podobnego.... - odparł kręcąc z niedowierzaniem głową Rodion Dymitrowicz.
- Taak...ostatnio Anastazja Fiodorowna jest nieco roztargniona. - zamyślił się Mikolaj Iwanowicz, po czym dodał – mogę prosić o dżem?
- Ach, proszę bardzo. - przez dłuższą chwilę przyjaciele w ciszy konsumowali obiad, w końcu jeden z nich postanowił ciągnąć temat.
- To nic drogi towarzyszu. Dwa tygodnie temu przeprowadziłem skomplikowaną operację serca i wyobraźcie to sobie, już zabieram się do cięcia a tu nagle pacjent otwiera oczy i zaczyna instruować mnie jak powinienem go pokroić!!! - zawołał wzburzony Rodion Dymitrowicz – jak on mógł??!! jestem przecież specjalistą najwyższej klasy!
- Coś niesamowitego! - podjął mikołaj Iwanowicz – możesz podać tą smażoną cebulę?
- Oczywiście, ja tez sobie dołożę. Wyborna ta wątróbka Mikołaju Iwanowiczu!
- O tak. Macie absolutną rację Rodionie Dymitrowiczu.
- Nie wiecie przypadkiem kto ją przyrządził?
- Przypadkiem wiem. Siostra Anastazja Fiodorowna.
- Wyśmienita! - po dłuższej chwili zastanowienia dodaje – czy to nie ta sama, która asystowała Wam przy operacji?
- Ta sama. Ma naprawdę niezwykły talent kuli...czy coś nie tak, towarzyszu? - spytał patrząc na zamyślone oblicze przyjaciela.
- Nie, skądże. - odparł kontynuując jedzenie smażonej wątróbki, głęboko się przy tym zastanawiając i marszcząc swoją, niestarą jeszcze twarz, stwierdził wreszcie – Trzeba będzie dać jej premię.
