Forum Filmowe

Reżyseria: Quentin Tarantino
Scenariusz: Quentin Tarantino, Roger Avary
Zdjęcia: Andrzej Sekuła
Gatunek: Kryminał
Data premiery: 02/09/1992
Obsada: Harvey Keitel... Pan Biały/Larry Dimmick
Michael Madsen... Pan Blondyn/Viv Vega
Tim Roth... Pan Pomarańczowy/Freddie Newendyke
Steve Buscemi... Pan Różowy
Quentin Tarantino... Pan Brązowy
Eddie Bunker... Pan Niebieski
Chris Penn... Eddie Nice Guy
Lawrence Tierney... Joe Cabbot
Steven Wright... K-Billy DJ
Kirk Baltz... Marvin Nash
i inni

Gangster Joe Cabbot planuje kradzież dużej ilości brylantów. Montuje oddział sześciu zawodowych złodziei, przydziela im "kolorowe" pseudonimy i nakazuje zachowanie absolutnej dyskrecji. Skok się nie udaje-dwaj członkowie ekipty giną, a jeden zostaje ciężko ranny. Pozostali trzej dochodzą do prostego wniosku-mają w gangu "wtykę". W rzozgryzieniu zdrajcy ma im pomóc porawny młody policjant...

W dobie spektakularnych filmów akcji młody scenarzysta, wielki człowiek kina, znany pod inicjałami QT, postanowił nakręcić kryminał wyrosły z tradycji filmów De Palmy i Scorsese. Zamiast wybuchów za milion dolarów, dialogi za dziesięć milionów, muzyka za sto milionów i kreacje aktorskie za miliard. Obejrzeć koniecznie! Choćby po to, by wiedzieć o czym tak naprawdę śpiewała kiedyś Madonna i jakie dwa magiczne słowa uratuja każdą bezrobotną kobietę.

Najlepsze w tym filmie są dialogi i ciekawa konstrukcja fabuły. Ciekawe też jest zakończenie, pozostawia widza w stanie kiedy nie wiadomo co za chwilę się zdarzy. Jak dla mnie najlepszy film Tarantino, ciekawszy od Pulp Fiction i nie tak bardzo przerysowany jak następne filmy Tarantino (wyjątek to Jackie Brown).

Jak zobaczyłam ten film odrazu się w nim zakochałam. Genialne dialogi i fabuła. Uwielbiam scenę z Micheal'em Madsen'em i policjantem z "Stuck In the Middle With You" w tle. Świetne postacie, moi ulubieni Pan Różowy i Blondyn, obsada idealnie pasowała do swoich ról. Mimo, że prawie cała akcja dzieje się w jednym miescu to na filmie nie da się nudzić.

MGaździcki pisze:Obejrzeć koniecznie! Choćby po to, by wiedzieć o czym tak naprawdę śpiewała kiedyś Madonna i jakie dwa magiczne słowa uratuja każdą bezrobotną kobietę.

I o czym tak naprawdę jest Like A Virgin. A jak nie zapłacisz napiwku to też wiesz co powiedzieć.

W poprzednim poście napisałem, że jest to najlepszy film Tarantino, no cóż to było przed Death Proof Film jest świetny, ale DP jest jeszcze lepszy

Film świetny, choć dialogowo nieporównywalny z "Pulp Fiction" i właśnie dlatego stawiam go niżej w swoim zestawieniu ulubionych filmów QT.

Aquariia pisze:Uwielbiam scenę z Micheal'em Madsen'em i policjantem z "Stuck In the Middle With You" w tle

Mam tak samo - ulubiona scena i ulubiony bohater w tym filmie.

A słyszeliście, że rola Blondyna była początkowo pisana dla Christophera Walkena? Swoją drogą chętnie bym go zobaczył-choć on najbardziej sprawdziłby się w scenach wybitnie psychotycznych, przy tych wymagających męskiego języka i twardego podejścia Madsen był niezastąpiony. Szkoda, że nie zagrał Vincenta w PF-już sobie go wyobrażam jak się opikeuje piękną Umą...

Rewelacyjny film. Świetne dialogi, ciekawa fabuła i mistrzowskie kreacje aktorskie. Po "Pulp Fiction" mój ulubiony film Tarantino.

MGaździcki pisze:i jakie dwa magiczne słowa uratuja każdą bezrobotną kobietę.

Byłby ktoś wdzięczny i uświadomił mi o jakie słowa chodzi. Film oglądałem niedawno, a jakoś tego nie kojarzę.

Learn the fuckin' type- czyli, Opanuj, k...a, maszynę!.

Dobry tekst, ale jak dla mnie zbyt brutalny, by użyćgo wobec kogoś .

Wielkie dzięki MGaździcki za odpowiedź.

Miłość od pierwszego wejrzenia (choć nie taka jak z PF), po raz kolejny Tarantino udowodnił iż perfekcyjnie potrafi dopasować każdy szczegół + rewelacyjne dialogi z których słynie; facet jest geniuszem w swoim fachu, a scena z policjantem i Mr. Blondi jest jedną z lepszych, ale o tym już wspominaliście; podobał mi się jeszcze Keitel czy Buscemi, nawet Roth, gdy przymierzał się do swojej roli gangstera, ale jednak przesuwa się na dalszy plan za sprawą aktorów wymienionych wcześniej. O muzyce wiele nie muszę pisać, bo wiadomo jeśli jest to film Tarantino to i muzyka musi być doskonale ujęta w każdej scenie (m.in. piosenka, gdzie Madison wykonuje swój zabójczy taniec, który powala)

Wg. mnie film ciut lepszy niż "PF". Głównie ze względu na większą konkretność, oraz przedstawienie samych bohaterów. Tarantino każdego z nich bardzo dokładnie prześwietla, tak, że spokojnie można się z nimi identyfikować. W PF większość bohaterów pojawia się i znika, owszem jak w każdym filmie QT są postacie są barwne i oryginalne, ale w "Pulp Fiction" jest ich za dużo, co może powodować lekki amok. Ponadto we 'Wściekłych psach' nie ma aż tyle zabawy formą, jest więcej napięcia i niepewności. Co nie zmienia faktu, że oba arcydzieła oceniam na 10.

10/10

trudno zabierac sie za prownania RD i PF, fakt, ze laczy je osoba rezysera, nie oznacza, ze mozna je obok siebie postawic.

keddie pisze:trudno zabierac sie za prownania RD i PF, fakt, ze laczy je osoba rezysera, nie oznacza, ze mozna je obok siebie postawic.

Te dwa filmy nie da się porownac. Kazdy z nich ma swoja unikalną idee. Jak dla mnie PF i RD są najlepszymi filmami Quentina Tarantino, żaden jego film już nie może dorównać im. PF to kilka powiazanych miedy soba sytuacji, a Wsciekly psy to sa najlepsze dialogi i gra głównych bohaterów. Szukanie winego w zaszlej sytuacji i koncowa scena przeszly do historii kinematografii. Uwielbiam ten film, mogę go ogladać w kółko.